Κριση ΠανικουΟλα τα νεα μας

Δηλώστε συμμετοχή στο σεμινάριο: Μεγαλώνοντας Παιδιά με Αυτοεκτίμηση

Σάββατο 27 Απριλίου 2013 Ώρα: 16:00 – 18:30 Café Plaza-εντός του OrionSportsClub (πίσω από το LIDL), Ανθέων 2Α, Γλυφάδα Το σεμινάριο έχει στόχο να βοηθήσει τους γονείς να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού, να ενημερώσει για τις σημαντικές επιπτώσεις της αυτοεκτίμησης στη ζωή μας, και να απαντήσει στα εξής ερωτήματα: Τι είναι η αυτοεκτίμηση και η αυτοαντίληψη; Πώς επηρεάζει η αυτοεκτίμηση τη ζωή μας; Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για την αυτοεκτίμηση του παιδιού τους; Πώς επηρεάζει η αυτοεκτίμηση τη σχέση με τους συνομηλίκους, αλλά και πώς προστατεύει το παιδί από κινδύνους; Πόσο σημαντική είναι η αυτοεκτίμηση στην εφηβεία; Στο τέλος της συνάντησης θα υπάρξει χρόνος για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών. Συντονίστριες: Κόστος συμμετοχής: €25,00 το άτομο, €40,00 για τα ζευγάρια Οι ενδιαφερόμενοι χρειάζεται να δηλώσουν συμμετοχή έως τις 25 Απριλίου στα τηλέφωνα: 6940 989603 & 6985 619918 ή στο contact@aretidrakaki.gr & stella.spanou@yahoo.com

The post Δηλώστε συμμετοχή στο σεμινάριο: Μεγαλώνοντας Παιδιά με Αυτοεκτίμηση appeared first on Αρετή Δρακάκη.

Read more 0 Comments
Κριση ΠανικουΟλα τα νεα μας

Η Ψυχολογική Βία στο ζευγάρι

Τι καθιστά μια σχέση υγιή και τι όχι; Αυτό που αποτελεί οπωσδήποτε εμπόδιο στη δημιουργία μιας καλής συντροφικής σχέσης είναι η ύπαρξη ψυχολογικής βίας. Κι επειδή η ψυχολογική βία δεν είναι χειροπιαστή, όπως η φυσική, είναι δύσκολο πολλές φορές να τη διακρίνουμε. Χρειάζεται όμως να αποσαφηνίσουμε τη διαφορά μεταξύ βίας και σύγκρουσης. Στη σύγκρουση ο καθένας αναγνωρίζει τον άλλον ως ισότιμο και διατηρεί την ταυτότητά του, δίχως αυτό να σημαίνει ότι οι συχνές, έντονες κι εξουθενωτικές συγκρούσεις συμβάλλουν στην ψυχική υγεία των συντρόφων. Στη βία, από την άλλη, υπάρχει ασυμμετρία και κυριαρχία του δυνατότερου στον πιο αδύναμο, με τέτοιο τρόπο που ο άλλος θεωρείται αντικείμενο. Τι είναι όμως η Ψυχολογική Βία; Ψυχολογική Βία είναι η συμπεριφορά που αποσκοπεί στην περιφρόνηση του άλλου, με στόχο την αποδυνάμωση και υποταγή του, τον έλεγχο και τη διατήρηση της εξουσίας. Χρειάζεται να τονίσουμε ότι κάθε βία είναι πρώτα ψυχολογική και οι συνέπειές της είναι σοβαρότερες, ακόμη κι από τη φυσική βία. Από την άλλη δε νοείται φυσική βία χωρίς την ψυχολογική (Hirigoyen, 2006). Χαρακτηριστικά της ψυχολογικής βίας Τα χαρακτηριστικά της ψυχολογικής βίας είναι συνήθως τα εξής: • Ο Έλεγχος στη ζωή του άλλου, με την έννοια της κακόβουλης κυριαρχίας και εξουσίας επάνω του. • Η Απομόνωση από την οικογένεια, τους φίλους, την εργασία, την κοινωνική ζωή. Η απομόνωση είναι αποτέλεσμα της ψυχολογικής κακοποίησης, αλλά κι ένας τρόπος διατήρησης της βίας, καθώς το απομονωμένο άτομο θα αναζητήσει δυσκολότερα υποστήριξη. • Η Παθολογική ζήλια, η οποία αποτελεί ένα ακόμη είδος ελέγχου. Εκδηλώνεται με τη μορφή συνεχούς καχυποψίας, αστήρικτης απόδοσης προθέσεων και τάσης για ολοκληρωτική κατοχή. • Η Υποτίμηση για τις διανοητικές ικανότητες, τη συμπεριφορά, την εμφάνιση, τη σεξουαλικότητα, την πατρική οικογένεια, το γονεϊκό ρόλο κ.λπ. Μέσω της περιφρονητικής στάσης και των προσβολών, επιδιώκεται να θιγεί η αυτοεκτίμηση του άλλου. • Οι Ταπεινώσεις του άλλου και η παντελής έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπό του. Πολλές φορές οι ταπεινώσεις είναι σεξουαλικού περιεχομένου – συχνότερα από τον άντρα προς τη γυναίκα – και προκαλούν ντροπή, η οποία εμποδίζει το άτομο να μιλήσει για αυτές και να αναζητήσει στήριξη. • Οι Πράξεις εκφοβισμού ή Απειλές, π.χ. εκτόνωση σε αντικείμενα, ως επίδειξη δύναμης ή άσκηση έμμεσης βίας. • Η Αδιαφορία στο αίτημα για τρυφερότητα κι η εκδήλωση απόρριψης ή περιφρόνησης. • Η Άρνηση της άμεσης επικοινωνίας. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο που ασκεί ψυχολογική βία αρνείται το διάλογο, αποφεύγει να απαντήσει σε άμεσες ερωτήσεις και καταφεύγει σε υπονοούμενα, πικρόχολους υπαινιγμούς, ψέματα ή διπλά μηνύματα που μπερδεύουν τον άλλον. Στην αρχή ο πιο αδύναμος υπακούει για να ευχαριστήσει τον άλλο ή να αποφύγει τη σύγκρουση, την οποία συνήθως δεν αντέχει. Συχνά είναι αδύνατο να προβλέψει τι θα προκαλέσει την έκρηξη του συντρόφου του και βρίσκεται σε μια διαρκή επιφυλακή, η οποία του προκαλεί μεγάλο στρες και φόβο. Προκειμένου να μη χάσει το σύντροφό του ή τη σχέση συμμορφώνεται, χάνει την ικανότητά του να αμυνθεί και την κριτική του σκέψη. Οι αντιστάσεις του μειώνονται, σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί πια να αντιδράσει και καταλήγει να είναι αντικείμενο. Η συνέπεια για το άτομο που δέχεται τη βία είναι να βιώνει τρομερό άγχος, λόγω έλλειψης επικοινωνίας, αλλά και ντροπή για όσα δεν παίρνει ή για όσα ανέχεται. Ο πιο αδύναμος, στην προσπάθειά του να διατηρήσει τη σχέση, εκθέτει συχνά περαιτέρω τις αδυναμίες του, τις οποίες ο «δυνατός» χρησιμοποιεί εναντίον του, καθιστώντας τον άλλον υπεύθυνο για ό,τι συμβαίνει. Η ψυχολογική βία κορυφώνεται στη φάση του χωρισμού. Τα διαζύγια, σε αυτή την περίπτωση είναι βίαια, με πολύ χρονοβόρες διαδικασίες, και στόχο την αποδυνάμωση του άλλου (Hirigoyen, 2000). Άλλες μορφές ψυχολογικής βίας Η Οικονομική πίεση είναι ο συστηματικός έλεγχος όλων των εσόδων κι εξόδων, είτε όταν ο ένας σύντροφος εξαρτάται οικονομικά από τον άλλον, είτε όταν είναι αυτάρκης, είτε όταν έχει μεγαλύτερο εισόδημα. Το Stalking είναι η άσκηση πίεσης στη φάση του χωρισμού, όπως ο έλεγχος των κινήσεων, η συχνή παρακολούθηση στο δρόμο, έξω από το σπίτι ή τη δουλειά, η τηλεφωνική παρενόχληση, κ.λπ. Οπωσδήποτε στόχος είναι ο κάθε σύντροφος να ανακαλύψει τις δικές του αδυναμίες – για ποιους λόγους δηλαδή ο «δυνατότερος» έχει ανάγκη να ελέγχει υπερβολικά και να κακομεταχειρίζεται το σύντροφό του και για ποιους λόγους ο πιο «αδύναμος» επιτρέπει στο σύντροφό του την άσκηση ψυχολογικής βίας και τελικά θυματοποιείται. Η έκθεση σε συνθήκες ψυχολογικής βίας προκαλούν συνήθως έντονα συμπτώματα στρες, άγχους και φόβου που μπορούν να οδηγήσουν ακόμη και σε σοβαρή μορφή κατάθλιψης. Το άτομο που υφίσταται τη βία είναι πιθανό να έχει βιώσει και στην οικογένειά του αντίστοιχες τραυματικές καταστάσεις ή για κάποιους λόγους να μην έχει σαφή αίσθηση της αξίας του και των ορίων που χρειάζεται να θέσει στους άλλους. Από την άλλη, το άτομο που ασκεί βία ενδέχεται να έχει στοιχεία ναρκισσιστικά κι έλλειψη ενσυναίσθησης ή αντίστοιχα η βίαιη συμπεριφορά να αποτελεί έναν οικείο τρόπο αλληλεπίδρασης, εξαιτίας οικογενειακών βιωμάτων. Επειδή όμως η ανθρώπινη φύση δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρα διαχωρισμένη, δεν είναι σπάνιο ο ίδιος άνθρωπος να λειτουργεί και ως «θύτης» και ως «θύμα», στην ίδια σχέση, παίρνοντας ακραίες θέσεις, ανάλογα με την περίσταση. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πιθανό να προσέλθουν για θεραπεία. Ο σύντροφος που λειτουργεί αποκλειστικά ως «θύτης» δύσκολα θα απευθυνθεί σε κάποιον ψυχολόγο ή επαγγελματία ψυχικής υγείας, προκειμένου να αναζητήσει τους λόγους της συμπεριφοράς του, και τελικά να την αλλάξει. Κι αν προσέλθει για θεραπεία, συνήθως το αρχικό του αίτημα θα είναι άλλο κι όχι η βίαιη στάση του. Έτσι το άτομο που υφίσταται βία χρειάζεται να ενδυναμωθεί, προκειμένου να βγει από τη θέση του θύματος. Αυτό δεν είναι εύκολο πολλές φορές, καθώς ενδέχεται να βρίσκεται για πολύ καιρό σε αυτή τη θέση και να έχει υποστεί ισχυρό πλήγμα στην αυτοεκτίμησή του. Όπως και να έχει, είναι σημαντικό να αναγνωρίσει ότι βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση και – λαμβάνοντας βοήθεια – να αλλάξει τη θέση στην οποία έχει περιέλθει. Είναι μια προσπάθεια που είναι σημαντικό να κάνουν και οι δύο σύντροφοι, αν επιθυμούν να διατηρήσουν τη σχέση ή να σχετιστούν υγιώς. Καθώς όμως οι επιπτώσεις είναι σοβαρότερες για αυτόν που υφίσταται την ψυχολογική βία, χρειάζεται να λάβει εκείνος την πρωτοβουλία να μπει σε μια διαδικασία ψυχοθεραπείας, προκειμένου να σταματήσει να δέχεται κακοποίηση και να ζήσει απαλλαγμένος από τη βία. Αναδημοσίευση στον Ελεύθερο […]

The post Η Ψυχολογική Βία στο ζευγάρι appeared first on Αρετή Δρακάκη.

Read more 0 Comments
Κριση ΠανικουΟλα τα νεα μας

Επαγγελματικός Προσανατολισμός για Ενήλικες: κάλλιο αργά παρά ποτέ…

Στη δύσκολη, αναμφισβήτητα, εποχή που διανύουμε, οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται σε αναζήτηση εργασίας. Είτε γιατί απολύθηκαν, είτε γιατί φοβούνται για τη βιωσιμότητα του οργανισμού στον οποίο εργάζονται, είτε γιατί δεν είναι ευχαριστημένοι από την τωρινή τους εργασία. Όπως και να έχει, βρίσκονται σε ένα μεταίχμιο. «Να συνεχίσω να αναζητώ μια δουλειά σαν τις προηγούμενες – όσο εύκολο ή δύσκολο μπορεί να είναι κάτι τέτοιο – ή μήπως είναι η ευκαιρία να ασχοληθώ με κάτι άλλο»; «Αλλά και ποιο θα ήταν αυτό»; Οι άνθρωποι βιώνουν τεράστια σύγχυση, καθώς όλα γύρω τους αλλάζουν. Κλάδοι οι οποίοι απασχολούσαν πολλά άτομα μέχρι τώρα, προχωρούν σε μεγάλες περικοπές προσωπικού. Έτσι ο άνθρωπος δυσκολεύεται πολύ να επανενταχθεί στον κλάδο που εργαζόταν μέχρι τώρα. Ο τραπεζικός, ο κατασκευαστικός κι ο βιομηχανικός κλάδος αποτελούν μερικά μόνο παραδείγματα. Για πολλούς ανθρώπους η αλλαγή επαγγέλματος αποτελεί αναπόφευκτη ανάγκη. Αλλά με τι θα ασχοληθούν από εδώ και στο εξής; Η περίοδος αυτή, όσο δύσκολη και να είναι, αποτελεί ευκαιρία για τα άτομα να ασχοληθούν με κάτι διαφορετικό, το οποίο ενδέχεται να τους προσφέρει πολύ μεγαλύτερη ικανοποίηση, συγκριτικά με την προηγούμενη εργασία τους. Αυτό που χρειάζεται να διερευνηθεί με σοβαρότητα είναι ποιο θα μπορούσε να είναι το επόμενο βήμα. Ένα τεστ Επαγγελματικού Προσανατολισμού μπορεί να «φωτίσει» ανεξερεύνητες μέχρι τώρα κλίσεις και δεξιότητες. Ενδέχεται το άτομο να ανακαλύψει ότι θα του ταίριαζε να ασχοληθεί με την επιχειρηματικότητα, σε ένα αντικείμενο που μέχρι πρότινος δεν είχε σκεφτεί. Ή να ανακαλύψει ότι, με μια μικρή επένδυση στον εαυτό του, μπορεί να ασχοληθεί με κάτι τελείως διαφορετικό. Ή – βάσει των αποτελεσμάτων του τεστ και της βοήθειας ενός έμπειρου συμβούλου – να αξιοποιήσει κάποια σημεία από τη μέχρι τώρα εμπειρία του, αλλά να στραφεί προς άλλες κατευθύνσεις. Υπήρξαν για παράδειγμα άτομα που διαπίστωσαν ότι έχουν κλίση στις πωλήσεις κι ότι θα ήθελαν να ασχοληθούν με αυτό. Σε άλλες περιπτώσεις, αξιοποίησαν την προηγούμενη εμπειρία τους και την εφάρμοσαν στον κλάδο της εκπαίδευσης ή της πληροφορικής. Όπως και να έχει η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Το άτομο μπορεί να δει καθαρά ποια είναι τα ενδιαφέροντά του, αλλά και οι κλίσεις και οι ικανότητές του. Μπορεί ακόμη να διαπιστώσει ποιο περιβάλλον είναι κινητοποιητικό για τον ίδιο και ποιο όχι. Άλλοι για παράδειγμα επιθυμούν την ασφάλεια και τη σταθερότητα, για άλλους είναι πολύ σημαντικό να επιβραβεύεται και να αναγνωρίζεται η δουλειά τους, άλλοι θέλουν να δουλεύουν μόνοι τους, ενώ άλλοι δε διανοούνται να μην έρχονται σε επαφή με άλλους ανθρώπους. Για κάποιους άλλους η υψηλή οικονομική ανταμοιβή αποτελεί το σημαντικότερο κίνητρο και είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν. Όταν έχουμε επίγνωση αυτών που μας κινητοποιούν, μπορούμε να προσανατολίσουμε το ενδιαφέρον μας και προς τα αντίστοιχα περιβάλλοντα ή επαγγέλματα, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες να είμαστε πιο ικανοποιημένοι από την εργασία μας, και κατ’ επέκταση, πιο αποτελεσματικοί. Συνοψίζοντας θα λέγαμε ότι αυτή η αυτογνωσία είναι πιο απαραίτητη από ποτέ στις μέρες μας. Η αλλαγή καριέρας είναι θεμιτή, αλλά και πολλές φορές απαραίτητη, προκειμένου το άτομο να παραμείνει ενεργό στην αγορά εργασίας. Ο Επαγγελματικός Προσανατολισμός, σε όποια ηλικία κι αν γίνεται, αποτελεί τα θεμέλια πάνω στα οποία μπορεί να χαραχτεί μια νέα, πιο επιτυχημένη πορεία.      

The post Επαγγελματικός Προσανατολισμός για Ενήλικες: κάλλιο αργά παρά ποτέ… appeared first on Αρετή Δρακάκη.

Read more 0 Comments
Κριση ΠανικουΟλα τα νεα μας

Η μελαγχολία των Χριστουγέννων & σύντομος οδηγός επιβίωσης

Οι εορτές των Χριστουγέννων προκαλούν, σε πολλούς, θλίψη και μελαγχολία. Είναι η περίοδος, κατά την οποία ερχόμαστε περισσότερο αντιμέτωποι με τις ελλείψεις της ζωής μας. Το αίσθημα μοναξιάς, αδιέξοδου ή αποτυχίας, που προσπαθούμε να κρύψουμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο, ξεχύνεται ανεξέλεγκτο τις γιορτές. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Οι αιτίες μπορεί να ποικίλλουν. Από τη μια το πρότυπο της χαρούμενης οικογένειας, που έχει προβληθεί κατά κόρον μέσα από τις ταινίες, οδηγεί σε αναπόφευκτες και επώδυνες συγκρίσεις. Καταλήγουμε να πιστέψουμε ότι αυτό που βλέπουμε στην τηλεόραση αποτελεί τον κανόνα κι ότι, εκτός από τον πρωταγωνιστή της ταινίας, και ο διπλανός μας βιώνει την απόλυτη ευτυχία των εορτών. Έτσι όποιος δεν έχει καταφέρει να συμμορφωθεί με αυτό το πρότυπο, και πιστέψτε με είναι πολλοί αυτοί, αισθάνεται μειονεκτικά. Από την άλλη, η γιορτινή ατμόσφαιρα που επικρατεί επιβάλλει μια καταναγκαστική χαρά. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να χαρώ πάση θυσία. Και γιατί δεν μπορώ να χαρώ; Τι μου συμβαίνει; Γιατί είμαι διαφορετικός; Ο άνθρωπος δυσκολεύεται πολύ να φερθεί διαφορετικά από τους άλλους. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάθε πολιτισμό και σε κάθε κοινωνία, υπάρχουν τόσοι κανόνες και πρότυπα αποδεκτής συμπεριφοράς, που έχουν ως αποτέλεσμα την ταύτιση με αυτά ή την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σύγκλιση. Σκεφτείτε πόσο άβολα αισθανόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον να λειτουργεί με τρόπο μη προβλέψιμο και κοινωνικά μη αποδεκτό σε κάποιες περιστάσεις. Το διαφορετικό έχει πάντοτε ένα σημαντικό κόστος, κυρίως για αυτόν που το βιώνει. Όλη αυτή η ψυχολογική πίεση των εορτών αποτελεί το έναυσμα, για να έρθουμε αντιμέτωποι με άλυτα θέματα που μας απασχολούν. Η έλλειψη μιας συντροφικής σχέσης, προβλήματα με το σύντροφο, τα παιδιά ή τους γονείς επανέρχονται στο προσκήνιο. Σαν κι αυτή να είναι η μοναδική περίοδος που έχουμε τη δυνατότητα να επεξεργαστούμε όσα μας απασχολούν. Κι ερχόμαστε στην έλευση του νέου έτους και στην αναπόφευκτη ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Υποσχέσεις που δώσαμε και δεν καταφέραμε να τηρήσουμε τον προηγούμενο χρόνο, απολογισμός για το τι έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής και κυρίως, για το τι δεν έχουμε καταφέρει. Συχνά οι άνθρωποι έχουμε την τάση να εστιάζουμε στις αποτυχίες κι όχι στις επιτυχίες μας (ναι αν αναλογιστούμε, όλοι έχουμε καταφέρει κάποια πράγματα στη ζωή μας!). Από την άλλη, μπορούμε να πούμε ότι τις γιορτινές ημέρες θερίζουμε όσα σπείραμε τον υπόλοιπο χρόνο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι χρειάζεται να τιμωρήσουμε τον εαυτό μας επειδή τα αποτελέσματα της σοδειάς δε μας ικανοποίησαν. Αν δε μας αρέσει η ζωή μας στην παρούσα φάση, μπορούμε, από τον επόμενο χρόνο, να θέσουμε διαφορετικούς στόχους τους οποίους να προσπαθήσουμε να επιτύχουμε. Μπορεί να χρειαστούμε και τη βοήθεια άλλων, προκειμένου να τα καταφέρουμε ή να βρούμε τον τρόπο να υπερπηδήσουμε τα προσωπικά μας εμπόδια, έτσι ώστε οι επόμενες εορτές να είναι πιο κοντά σε αυτό που θα θέλαμε οι ίδιοι, κι όχι αναγκαστικά ίδιες με ένα απατηλό πρότυπο ευτυχίας. Μπορούμε ακόμη να εκμεταλλευτούμε και αυτές τις γιορτές και να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε πιο ουσιαστικά με τους κοντινούς μας ανθρώπους, εκφράζοντας σκέψεις ή συναισθήματα που δεν έχουμε μοιραστεί μέχρι τώρα. Κι αυτό θα είναι το καλύτερο εορταστικό δώρο τόσο για τον εαυτό μας, όσο και για τους άλλους! Καλές γιορτές

The post Η μελαγχολία των Χριστουγέννων & σύντομος οδηγός επιβίωσης appeared first on Αρετή Δρακάκη.

Read more 0 Comments