Ολα τα νεα μας

Η συναισθηματική δέσμευση ως εχέγγυο στην οικονομική κρίση

 Αφιερωμένο στον καθηγητή μου Δημήτρη Ποταμιάνο που με μύησε στα “Πάθη της Λογικής” του Ρόμπερτ Φρανκ  Καθώς στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεσπόζει η ανασφάλεια της οικονομικής κρίσης, εμφανίζεται στο προσκήνιο η απληστία σε όλο της το μεγαλείο μέσα στο δίκτυο της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων. Κάποιος σε ένα ενδόμυχο επίπεδο ή ακόμη και περνώντας το κατώφλι της συνείδησης θα μπορούσε να αναρωτηθεί: «αξίζει τελικά να ακολουθώ το μονοπάτι ενός έντιμου βίου;». Την αναπάντεχα καταφατική απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα μπορούσε να τη δώσει ο οικονομολόγος Ρόμπερτ Φρανκ, συγγραφέας του βιβλίου «τα Πάθη της Λογικής». Το σύγγραμα αυτό, αν και έχει γραφτεί εδώ και είκοσι χρόνια, σε αυτές τις συνθήκες αποκτά έναν τόνο επικαιρότητας προτείνοντας ότι η ενάρετη συμπεριφορά είναι εκείνη που μπορεί να αποφέρει όχι μόνο ηθικά, αλλά και υλικά οφέλη! Μέσα σε ένα κλίμα όπου έχει καλλιεργηθεί ο φόβος του να μην πιαστεί κανείς κορόιδο, μία τέτοια πρόταση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμα και ανατρεπτική. Για αυτό το λόγο, ίσως και να αξίζει μία πιο ενδελεχής διερεύνησή της. Από μία φαινομενολογική θεώρηση ο ανθρώπινος νους πλάθει κάθε φορά μία δική του εκόνα της πραγματικότητας, την οποία προσπαθεί να την ταυτίσει με την πραγματική. Αν είναι αποδεκτή μία τέτοια θεώρηση, γίνεται ταυτόχρονα κατανοητό ότι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την ίδια του την ύπαρξη, καθορίζει τη ροή με την οποία εκείνη εντέλει θα διαμορφωθεί. Με άλλα λόγια,  οι προσωπικές μας πεποιθήσεις είναι αυτές που προσδιορίζουν αυτό που προσδοκούμε να γίνουμε και τελικά γινόμαστε σε πρακτικό επίπεδο. Ο συγγραφέας αναφέρει ότι υπάρχουν δύο μοντέλα που ορίζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη φύση του ίδιου του ανθρώπου και της κοινωνίας σε ένα πιο διευρυμένο συλλογικό πλαίσιο. Το ένα μοντέλο παραπέμπει σε μία «λογική» με βάση την οποία οι άνθρωποι δρουν πάντα αποτελεσματικά όταν επιδιώκουν το ατομικό τους συμφέρον και ότι τα υλικά κίνητρα είναι αυτά που καθορίζουν την συμπεριφορά. Η συγκεκριμένη πεποίθηση αποκαλείται συνοπτικά ως ?μοντέλο του ατομικού συμφέροντος? και αποτελεί θεωρία και πράξη των καιροσκόπων. Οι τελευταίοι υπακούουν σε έναν φαινομενικά ορθολογιστικό συλλογισμό, σύμφωνα με τον οποίο οι συνθήκες που προσδιορίζουν μία κοινωνία λειτουργούν ανεξάρτητα από τη μεμονωμένη συμπεριφορά ενός πολίτη. Οι συνέπειες, δηλαδή, μίας καθαρά ωφελιμιστικής συμπεριφοράς γίνονται αντιληπτές ως μία σταγόνα στον ωκεανό, που δεν είναι ιδιαίτερα ζημιογόνα σε συλλογικό επίπεδο. Επομένως, απαλλαγμένος ο καιροσκόπος από κάθε ίχνος μεταμέλειας και ενοχής προσπαθεί να ρουφήξει από μία δεδομένη κατάσταση όσα περισσότερα μπορεί. Όταν μάλιστα αρχίζει και παρατηρεί ότι αυτή η στρατηγική αρχίζει και γίνεται ευρέως διαδεδομένη, ενισχύονται ακόμα περισσότερο τα εγωιστικά κίνητρα, με αποτέλεσμα η ενάρετη συμπεριφορά να είναι δύσκολα εφαρμόσιμη ακόμα και από τους πιο αυθεντικά έντιμους ανθρώπους. Ο Ιπποκράτης αρνούμενος να αντικρούσει ή να συμπληρώσει ήδη υπάρχουσες θεωρίες, αλλά σε μία προσπάθεια να καταθέσει την εμπειρία των παρατηρήσεών του, ισχυρίστηκε ότι οι νόμοι της ανθρώπινης φύσης είναι ταυτόσημοι με τους νόμους που διέπουν το αέναο σύμπαν, αποτελούν δηλαδή μικρογραφία του. Μία βασική αρχή του τρόπου λειτουργίας του σύμπαντος, με βάση τις παρατηρήσεις του Ιπποκράτη, είναι ότι το δόσιμο οδηγεί σε προσαύξηση, ενώ το κράτημα σε συρρίκνωση. Η αρχή αυτή αποτελεί μία οπτική την οποία συμμερίζεται η λογική του δεύτερου μοντέλου που προτείνει ο Ρόμπερτ Φρανκ, το ?μοντέλο της δέμευσης?. Το συγκεκριμένο μοντέλο υποστηρίζει την ιδέα ότι η φαινομενικά παράλογη συμπεριφορά ορισμένες φορές εξηγείται από συναισθηματικές προδιαθέσεις, που βοηθούν στην επίλυση προβλημάτων δέσμευσης. Όταν σε μία δεδομένη κατάσταση κάποιος καλείται να κάνει μία επιλογή, η απόφαση που θα πάρει τον δεσμεύει να συμπεριφερθεί με ένα συγκεκριμένο μοτίβο. Όμως, ποια είναι η κινητήρια δύναμη που δίνει ώθηση σε κάποιον, ώστε να δεσμευτεί σε μία κατάσταση, να πατάει και με τα δύο του πόδια στο έδαφος της επιλογής του; Το μοντέλο της δέσμευσης θεωρεί ότι τα συναισθήματα και όχι η λογική κινητοποιούν τον άνθρωπο ώστε να συμπεριφερθεί πολλές φορές με τρόπο «παράλογο» ως προς την επιδίωξη του ατομικού του συμφέροντος, αλλά ταυτόχρονα εναρμονισμένο με την ηθική διάσταση των πραγμάτων. Μέχρι τώρα μία επιφανειακή ανάγνωση αυτών των δεδομένων δεν αποσαφηνίζει το λόγο για τον οποίο η λύση που επέρχεται μέσω της δέσμευσης μπορεί όντως να είναι πλεονέκτημα. Πότε πραγματικά οι συναισθηματικές προδιαθέσεις  που εδράζονται στην επίλυση θεμάτων δέσμευσης μπορούν να φέρουν κάποιον σε πλεονεκτική θέση; Και γιατί κάποιος που κινείται με γνώμονα την ικανοποίηση του ατομικού του συμφέροντος χαρακτηρίζεται από μία συμπεριφορά στην ουσία αυτοκαταστροφική; Το μοντέλο της δέσμευσης προβλέπει ότι βασική προϋπόθεση για το ουσιαστικό όφελος που απορρέει από τη δέσμευση είναι αυτές οι συναισθηματικές προδιαθέσεις να μπορούν να ανιχνεύονται εύκολα από τους άλλους, να είναι, δηλαδή αισθητή η παρουσία τους. Μέσα σε ένα πλέγμα κοινωνικών σχέσεων, που το χαρακτηρίζει η πολυπλοκότητα, δημιουργείται ένα αίσθημα αβεβαιότητας, που καθένας προσπαθεί να το κατευνάσει στην καθημερινή του ζωή μέσω μίας οικολογικής προσέγγισης. Η οικολογική αυτή προσέγγιση δεν στηρίζεται τόσο σε μία απόπειρα εύρεσης αιτιωδών σχέσεων, όσο λαμβάνει υπόψιν της την ύπαρξη μίας ευρύτερης αλληλουχίας των σχέσεων μεταξύ των δεδομένων, πληροφορίες οι οποίες πολλές φορές μπορεί να παραμένουν ενεργοποιημένες ακόμα και σε ασυνείδητο επίπεδο. Με άλλα λόγια, κάθε άνθρωπος προκειμένου να μετριάσει το ενοχλητικό και συνάμα άβολο αίσθημα της αβεβαιότητας, που εμπεριέχεται στο περιβάλλον του, μπαίνει συχνά σε διαδικασίες ψυχολογιοποίησης απέναντι σε άλλους άνθρωπους. Ο όρος ψυχολογιοποίηση στην κοινωνική ψυχολογία εκφράζει την κοινωνική διαδικασία απόδοσης ψυχολογικών χαρακτηριστικών σε ανθρώπους και κοινωνικές ομάδες. Μία από τις βασικές παραδοχές που ενστερνίζεται το μοντέλο της δέσμευσης είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν να βγάλουν λογικά συμπεράσματα για τα χαρακτηρολογικά γνωρίσματα των άλλων. Συναισθήματα όπως οι ενοχές, ο φθόνος, ο θυμός και η αγάπη προδιαθέτουν το άτομο, ώστε να συμπεριφερθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Όταν αυτές οι προδιαθέσεις είναι ορατές από τους άλλους, χαρτογραφείται κατά κάποιο τρόπο η εξέλιξη της μεταξύ τους αλληλεπίδρασης. Για παράδειγμα, αν η εντιμότητα κάποιου αποτελεί χαρακτηρολογικό γνώρισμα ανιχνεύσιμο από τους άλλους ανθρώπους, τότε γίνεται παράλληλα γνωστό ότι το συγκεκριμένο άτομο έχει την ικανότητα να επιλύει σημαντικά θέματα δέσμευσης. Έτσι, η τιμιότητα προσφέρει στο άτομο το υπόστρωμα σημαντικών ευκαιριών, καθώς οι άλλοι μπορούν να το εμπιστευτούν. Η φήμη αποκτά με αυτό τον τρόπο πολύ μεγάλη σημασία. Από τη μία, είναι πολύ πιθανό λόγω της εντιμότητας να στερείται κάποιος την εκπλήρωση του […]

Read more 0 Comments
Ολα τα νεα μας

Συνάντηση μεταξύ μίας διαστροφής και ενός αινίγματος

Καθώς άντρες και γυναίκες συναντώνται μεταξύ τους, καθένας από την πλευρά του προσπαθεί να εξιχνιάσει ένα συχνά αξεδιάλυτο μυστήριο: «τι θέλει ο άλλος από μένα;». Στην απύθμενη άβυσσο που υπάρχει ανάμεσα σε μένα και τον άλλον, αναζητώ να βρω μία απάντηση ώστε να έχω έναν γνώμονα για να περιηγηθώ στην εμπειρία των σχέσεων. Έτσι,  σε μία απόπειρα εξοικείωσης με τον άλλον, για τον οποίο σε τελική ανάλυση δεν γνωρίζω τίποτα, σπεύδω να αποκωδικοποιήσω την επιθυμία του. Χρειάζομαι να ξέρω για να δω πώς θα πορευτώ, να καταλάβω ποιος είναι και αν στα αλήθεια μπορώ να τον εμπιστευτώ. Ο άλλος δεν μου απευθύνει μόνο μία αινιγματική επιθυμία, αλλά με φέρνει επίσης αντιμέτωπο με το γεγονός ότι εγώ ο ίδιος δεν γνωρίζω το αληθινά επιθυμώ, με φέρνει αντιμέτωπο με το αίνιγμα της ίδιας μου της επιθυμίας[1]. Θέλω να ξέρω τι θέλει ο άλλος από μένα για να δω τι επιτέλους επιθυμώ και εγώ από αυτόν. Μπροστά λοιπόν σε αυτήν την αχαρτογράφητη περιοχή κατασκευάζονται κοινωνικά κάποιες απαντήσεις, κάποιες στερεοτυπικές ιδέες, κάποια κλισέ που διατρέχουν την εμπειρία  στη σχέση μεταξύ των δύο φύλων. Έτσι, συχνά από τα γυναικεία χείλη εκστομίζεται η φράση: «όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι». Άραγε μπορούν οι άνδρες να ομαδοποιηθούν και να καταταχθούν σε μία ενιαία κατηγορία; Αυτός ο συλλογισμός για να έχει μία βάση χρειάζεται να υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό που να συνδέει όλους τους άνδρες. Υπονοεί, δηλαδή ότι υπάρχει ένα θεμέλιο που επιτρέπει την δημιουργία του συνόλου των ανδρών. Όλοι μαζί μοιράζονται μία κοινή ιδιότητα που τους ομογενοποιεί σε μία μάζα και με βάση αυτήν την ιδιότητα είναι όλοι τους ίδιοι. Κάτω από αυτό το πρίσμα, όσο και να διαφέρουν οι άνδρες μεταξύ τους υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Αυτός είναι η σχέση που διατηρούν με την απόλαυση του οργάνου τους. Στο πεδίο του ερωτισμού τα πάντα στην σφαίρα της σκέψης των ανδρών περιστρέφονται γύρω από την αυνανιστική απόλαυση του οργάνου τους, η οποία μεταφέρεται μέχρι τον πυρήνα της σεξουαλικής σχέσης. Οι άνδρες αποκτούν ένα δεύτερο «κεφάλι», αυτό που στο σώμα τους ορθώνεται ψηλά. Στο σεξουαλικό αλισβερίσι μία γυναίκα μπορεί να είναι αντικείμενο της επιθυμίας του άνδρα. Το αίτιο όμως της επιθυμίας του δεν είναι ολόκληρη η γυναίκα, αλλά ένα κομμάτι της ή ορισμένα κομμάτια της. Αυτό που απολαμβάνει ένας άνδρας σε μία γυναίκα είναι πάντα ένα μέρος του σώματός της και όταν την επιθυμεί, δεν την επιθυμεί ως ολότητα. Εστιάζει σε ένα ή περισσότερα σημεία του σώματός της, τα οποία είναι αποστερημένα από το συχνά ενοχλητικό, πρόσθετο βάρος της υπόλοιπης γυναίκας. Έτσι, το αντικείμενο του πόθου γίνεται επιθυμητό ως ένα μερικό αντικείμενο[2]. Με αυτόν τον τρόπο η γυναίκα συρρικνώνεται από την επιθυμία του άνδρα σε ένα μερικό αντικείμενο και αυτό το μερικό αντικείμενο, το μέρος του σώματός της είναι αυτό που κινεί τον μοχλό της φαντασίωσής του. Η φαντασίωση του άνδρα στοχεύει σε συγκεκριμένες ερωτογόνες ζώνες του γυναικείου σώματος και αυτό που ενδιαφέρει την φαντασίωσή του δεν είναι η γυναίκα με όλο της το είναι, αλλά τα μέρη του σώματός της που δελεάζουν την φαντασίωσή του. Αυτό είναι εύκολο κανείς να το δει καθώς περπατά στον δρόμο. Όταν ένας άνδρας βλέπει μία γυναίκα εστιάζει το βλέμμα του σε ορισμένα σημεία του σώματός της. Λόγου χάρη το βλέμμα του τριγυρίζει γύρω από το στήθος της. Το στήθος αυτό μπορεί να είναι μικρό και στρογγυλό σαν κερασάκι, αλεπουδίσιο, λεμονάτο, σε σχήμα και μέγεθος μήλου ή αχλαδιού, μελιντζάνας, πεπονιού ακόμα και καρπουζιού. Βλέπει μπροστά του στήθη φυσικά, σιλικονάτα, πεταχτά, κρεμαστά, χυμώδη, κουνιστά, στητά, μαραμένα, σφιχτά, χαλαρά, ελαφριά, βαριά. Το βλέμμα παγώνει εκεί, σε ένα μέρος του γυναικείου σώματος που διεγείρει την φαντασίωσή του. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της παρτενέρ του επισκιάζονται  μπροστά σε αυτό. Ο άνδρας μέσα στην επιθυμία του συναντά την γυναίκα καθώς την συρρικνώνει σε ένα μερικό αντικείμενο. Το στήθος, τα οπίσθια, το βλέμμα, η φωνή είναι οι «εστίες» που πυροδοτούν την φαντασίωσή του. Είναι σαν αυτά τα μερικά αντικείμενα να αυτονομούνται ως δια μαγείας από το υπόλοιπο σώμα της παρτενέρ του. Δεν παύει βέβαια να σχετίζεται με την γυναίκα ολόκληρη. Όμως, αυτό που επιθυμεί σε αυτήν δεν είναι παρά «εκλάμψεις» του σώματός της. Για τον άντρα μία γυναίκα ως σεξουαλικός παρτενέρ δεν αξίζει ποτέ παρά μόνο σαν ένα μερικό αντικείμενο ή μία συλλογή μερικών αντικειμένων που πυροδοτούν τον σεξουαλικό του μηχανισμό. Δημιουργεί, δηλαδή ένα υποκατάστατο της γυναίκας και συνδέεται με αυτό καθώς την συναντά. Η ίδια η γυναίκα μπορεί κατά τα άλλα να είναι μία επιλογή για εκείνον συγκυριακή ή αδιάφορη. Αυτό που ποθεί δεν είναι απαραίτητα η ίδια η γυναίκα, αλλά το υποκατάστατό της, δηλαδή το μερικό αντικείμενο που διεγείρει την επιθυμία του. Αποσπά από αυτήν ένα κομμάτι της ή ορισμένα κομμάτια της που θα τον κάνουν να την επιθυμήσει. Ο άνδρας συναντά την γυναίκα ως το μερικό αντικείμενο που είναι η αναβλύζουσα πηγή της φαντασίωσής του. Για αυτό και η αντρική επιθυμία φλερτάρει με την διαστροφή, καθώς κινείται πρόσω ολοταχώς προς την φαλλική απόλαυση. Σημασία έχει το σκηνικό και όχι με ποιον παρτενέρ συμμετέχει σε αυτό. Αν όντως υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής στην απόλαυση των ανδρών, αυτό κάνει όλους τους άνδρες ίδιους; Κατά μία έννοια ναι, όλοι οι άντρες είναι άξεστοι καθώς τους αποβλακώνει η λεπτομέρεια της φαντασίωσής τους[3] και τότε υπάρχει ένας σπόρος αλήθειας στα λόγια των γυναικών. Βέβαια αυτή η άνεση που έχουν οι άνδρες με την απόλαυσή τους δημιουργεί ένα αίσθημα αμηχανίας στις γυναίκες. Η σχέση των ανδρών με την απόλαυση είναι μία υπόθεση πιο εύκολη απ? ό,τι είναι για τις γυναίκες. Γιατί ένας άντρας γνωρίζει πολύ περισσότερα για την απόλαυσή του από όσα γνωρίζει μία γυναίκα, γνωρίζει πολύ περισσότερα για τις λεπτομέρειες που ορίζουν την απόλαυσή του[4], ενώ στην γυναικεία πλευρά τα νερά γίνονται θολά. Εύλογα θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί αν υπάρχει αντίστοιχα ένα γνώρισμα των γυναικών που να τις ομαδοποιεί σε μία και μόνο κατηγορία. Μία ιδιότητα βάσει της οποίας όλες οι γυναίκες είναι ίδιες. Για τους άνδρες το αίτιο της επιθυμίας είναι ένα τόσο καθαρό και ξάστερο αντικείμενο, όπως είναι το μερικό αντικείμενο. Στην επικράτεια της ανδρικής απόλαυσης η γυναίκα είναι το επιθυμητό σεξουαλικό αντικείμενο παρά εκείνη που η ίδια […]

Read more 0 Comments
Ολα τα νεα μας

Η πορνογραφία ως προκάτ φαντασίωση

Ένα από τα σύμπαντα σεξουαλικής κατανάλωσης είναι η πορνογραφία. Και ειδικά εκεί όπου η τεχνολογία ανθεί. Πλέον δεν χρειάζεται κανείς να ψάξει στο περίπτερο με τα περιοδικά, ούτε να πάει σε κάποιο βίντεο κλαμπ ή σε στριπτιτζάδικο. Δεν χρειάζεται να τρέξει κάπου να την δει αφού την έχει ολότελα μπροστά στην οθόνη του. Την πορνογραφία την συναντά κανείς πολύ εύκολα. Πλέον είναι διαδεδομένη περισσότερο από ποτέ. Η εύκολη πρόσβαση σε αυτήν είναι εκείνη που μπορεί να την κάνει άκρως εθιστική. Εθιστική η πορνογραφία καθώς προσποιείται πως είναι άκρως ερεθιστική. Τόσο που εξοβελίζει αυτόν που βλέπει την τσόντα πίσω από την οθόνη. Για να υπάρχει σεξουαλικότητα χρειάζεται να ενεργοποιηθούν τα σώματα. Όμως υπάρχει ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο. Τα σώματα δεν μπορούν να ενεργοποιηθούν ερωτικά  έτσι από μόνα τους. Για να πάρει μπρος η μηχανή χρειάζεται η συνδρομή της φαντασίωσης. Για να συναντήσω το σώμα του άλλου αναζητώ κάτι που να με διεγείρει σε αυτόν. Το διεγερτικό κρίνεται απαραίτητο γιατί δεν υπάρχει ωμή διέγερση. Ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα σώματα είναι η φαντασίωση. Πρέπει να υπάρχει ερωτισμός. Η σεξουαλικότητα για να τροφοδοτηθεί έχει ανάγκη από φαντασιώσεις. Η φαντασίωση έχει ένα εξαιρετικά μεγάλο πλεονέκτημα, μπορεί να τυποποιηθεί και να προσφερθεί σε εμπορική συσκευασία. Για αυτό και στην δεξαμενή των φαντασιώσεων η πορνογραφία έχει το μερίδιό της. Διοχετεύει δάνειες φαντασιώσεις, που δίχως αυτές μπορεί κάποιοι να μην ήξεραν τι ακριβώς να κάνουν στο κρεβάτι τους. Από την άλλη, οι άνθρωποι με κάποιο τρόπο ανέκαθεν καταλάβαιναν πώς να κάνουν σεξ.  Οπότε γιατί χρειάζεται να τους το δείξει κάποιος; Όμως σε μία εποχή δημόσιας σεξουαλικότητας αφού μπορεί κάποιος γιατί να μην πάρει μάτι; Καθώς η τέρψη του οφθαλμού σερβίρεται κατευθείαν στο πιάτο, δεν γίνεται να μην δοκιμάσει από αυτήν. Αλλά και να ήθελε, δεν θα μπορούσε να την αποφύγει, γιατί την πορνογραφία πλέον την συναντά κανείς οπουδήποτε. Στην πορνογραφική εικόνα, κατά τον Μποντριγιάρ, συναντά κανείς κάποια μοτίβα. Ένα πρώτο μοτίβο είναι η ταχύτητα. Είναι σαν ο θεατής να μπαίνει σε μία τσουλήθρα και ρίχνεται κατευθείαν στην σεξουαλική σκηνή. Ένας διάλογος πέντε δευτερολέπτων αρκεί για να αρχίσει το ξεκούμπωμα του παντελονιού. Την πορνογραφία την παρακολουθεί κανείς σε σύντομες δόσεις. Αρκεί να υπάρχει διέγερση. Ένα άλλο μοτίβο είναι ο φωτισμός. Όλα βγαίνουν στην φόρα, για αυτό πρέπει κάποιος να τα βλέπει δια γυμνού οφθαλμού. Ο φωτισμός είναι που κάνει την διαφορά μεταξύ πορνογραφίας και ερωτισμού. Πρέπει όλα να φωτίζονται, να μην μπορεί να ξεφύγει τίποτα από το μάτι. Για αυτό και τα σώματα πρέπει να είναι τελείως ξυρισμένα, διότι η τρίχα ρίχνει σκιά στην εικόνα. Ένα άλλο μοτίβο είναι η κοντινότητα. Τα πάντα κανείς στην πορνογραφία τα βλέπει από πολύ κοντά. Στην πραγματικότητα κανείς δεν έχει δει τα όργανά του επί τω έργω, για καλή του τύχη. Όλο αυτό το κοντινό κάνει το σεξ υπερβολικά αληθινό. Είναι το σεξ σε υψηλή πιστότητα, με το νι και με το σίγμα. Και φυσικά η φαντασίωση είναι παιχνίδι ρόλων. Δεν μπορεί να υπάρξει φαντασίωση δίχως αυτό. Και η πορνογραφία, ως ένα σύμπαν οργάνωσης της σεξουαλικότητας σίγουρα έχει την συνδρομή της σε αυτό. Η πορνογραφία ρίχνει φως σε κάποιες τροπικότητες μεταξύ του αρσενικού και του θηλυκού. Αυτή του φιλήδονου θηλυκού που είναι έτοιμο για όλα. Εκστατικές γυναίκες, που κλαυθμηρίζουν, ασθμαίνουν και ριγούν μέσα στην σεξουαλικότητά τους, αλλά πάντα κάτω από την επιβολή του φαλλού.  Γυναικείες περσόνες που προσποιούνται πάνω από όλα την διέγερση. Αυτό δεν είναι άλλωστε το επάγγελμα της πορνοστάρ; Είναι σαν να εκστομεί «κάνε με ό,τι γουστάρεις, απόλαυσέ με τον πιο διεστραμμένο τρόπο». Είναι πρόθυμη να του παραδοθεί άνευ όρων εκλιπαρώντας τις δικές του ορέξεις να προχωρήσουν σε απρόσκοπτη έφοδο πάνω στο σώμα της. Από την πλευρά του αρσενικού, είναι η φιγούρα του σιωπηλού ενορχηστρωτή όσων λαμβάνονται χώρα. Είναι αυτός που στήνει το σκηνικό καρέ καρέ για να δώσει σάρκα και οστά στο όποιο σενάριο της φαντασίωσής του. Είναι ο άντρας ο κούνελος, ο σκληρός εργάτης. Είναι η επιδέξια μηχανή του σεξ, που δίχως στάλα ιδρώτα αυτοθαυμάζεται για τις αθλητικές της επιδόσεις. Διαθέτει πάντα ένα προικισμένο πέος σε πλήρη ανόρθωση. Και όσο διατηρεί ακούραστα την όρθια ερεθισμένη φύση του, τόσο μεγαλύτερη είναι η υπεροχή του. Και φυσικά είναι περήφανος για τον εαυτό του γιατί κατέκτησε ένα ακόμα σεξουαλικό αντικείμενο που κάνει γονυκλισίες μπροστά στο φαλλικό αυτό τρόπαιο. Είναι το σενάριο που του προσθέτει την επιβεβαίωση ότι μέσα σε κάθε παρθένα κρύβεται μία πόρνη που περιμένει να εκδηλωθεί. Αυτή η ασυγκράτητη έξαψη που καταφέρνει να εξορύξει από το γυναικείο σώμα φέρει και ένα υπόγειο αντίτιμο. Γιατί το πλάσμα που μπορεί να εκστασιαστεί μέσα σε όλη τη φρενίτιδά του, μπορεί να έχει κάποιες απαιτήσεις που πρέπει να εκπληρωθούν. Βέβαια στην πορνογραφία δεν καραδοκεί ποτέ μία τέτοια αποτυχία. Στην πορνογραφία υπάρχουν μόνο βεβαιότητες. Βρισκόμαστε σε ένα σύμπαν οργάνωσης της σεξουαλικότητας όπου όλα δουλεύουν ρολόι. Είναι εκεί όπου δεν τίθεται καμία αμφιβολία για την συναίνεση της γυναίκας σε αυτό το όργιο. Καμία αβεβαιότητα από την πλευρά της γυναίκας, κανένα μυστικό. Εδώ αρχίζει η ριζική χυδαιότητα. Από πλευράς αισθητικής η πορνογραφία είναι ερεθιστική επειδή είναι καυτή. Όμως το καυτό δεν είναι το ίδιο πράγμα με την ομορφιά. Γιατί δεν υπάρχει καμία σαγήνη μέσα σε όλα αυτά. Ίσως για αυτό η δίχως μέτρο οφθαλμολαγνεία συχνά προκαλεί ανία. Μετά από ατέρμονη περιήγηση στο διαδίκτυο το τελετουργικό καταντά ολίγον τι βαρετό. Και παρότι βαρετό το εισερχόμενο πορνό υλικό γίνεται άκρως εθιστικό. Η κατανάλωση διεγερτικών εικόνων γίνεται όλο και πιο επίμονη. Αλλά όσο πορνό και αν παρακολουθήσει ο λιγούρης  χρήστης στο τέλος θα μείνει πάλι με περιορισμένη γνώση της σεξουαλικότητας, γιατί θα εξακολουθεί να μην ξέρει πως νιώθει κανείς με αυτά τα πράγματα. Γιατί όπως έχει πει ο Andre Breton ?η πορνογραφία είναι ο ερωτισμός των άλλων». Η πορνογραφία είναι φιλική προς τον χρήστη, αφού μέσω αυτής μπορεί και αυτοεξυπηρετείται, ή αλλιώς να ξεχαρμανιάσει. Πέρα από την τεχνική επιμόρφωση προσφέρει έναν πλοϊγό για την επιδέξια τέλεση του αυνανισμού. Όμως, δεν μπορεί να πει κανείς ότι το να κάνεις σεξ είναι καλύτερο από τον αυνανισμό, παρά μόνο όταν είναι καλύτερο για κάποιους συγκεκριμένους λόγους. Παρόλα αυτά όλο και περισσότερο σκοπός γίνεται ο αυνανισμός. Και στην πορνογραφία το μέσο για τον σκοπό […]

Read more 0 Comments
Κριση ΠανικουΟλα τα νεα μας

Εξάρτηση από το Διαδίκτυο & τα Smartphones

Είναι η εξάρτηση από το internet και τα smartphones η νέα τάση της εποχής; Η απάντηση είναι μάλλον ναι. Άνθρωποι είναι σε ένα μέρος μαζί και ταυτόχρονα χώρια, ο καθένας στην οθόνη του κινητού, του tablet ή του υπολογιστή του. Μπορούμε να πούμε ότι αυτό συνέβαινε και παλαιότερα, με τα βιβλία ή τις εφημερίδες; Συνέβαινε. Με το έντυπο μέσο όμως ο άνθρωπος φαίνεται να μπορούσε να θέσει πιο ξεκάθαρα όρια για το ποιες στιγμές και για πόση διάρκεια θα ασχοληθεί με αυτό. Αντίθετα στο internet οι δραστηριότητες, οι πληροφορίες και οι σελίδες στις οποίες μπορεί κάποιος να εκτεθεί είναι ανεξάντλητες, εμπλουτίζονται διαρκώς, κι επομένως, είναι δυσκολότερα ελέγξιμες. Με την έλευση δε των smartphones έχουμε πια τη δυνατότητα να είμαστε διαρκώς κι οπουδήποτε συνδεδεμένοι στο internet, εάν το επιθυμούμε. Η χρήση του internet Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το internet στον ελεύθερο χρόνο τους για διάφορους λόγους: για να ενημερωθούν, να ψυχαγωγηθούν, να αλληλεπιδράσουν με άλλους, να φλερτάρουν, να καλύψουν σεξουαλικές τους ανάγκες, να δημιουργήσουν σχέσεις. Εφόσον ο άνθρωπος καλύπτει – σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό – τις παραπάνω ανάγκες, ενισχύεται να ξαναχρησιμοποιήσει το internet. Η χρήση του internet είναι ελκυστική από πολλές σκοπιές. Μπορεί κάποιος να το χρησιμοποιήσει με άνεση κι ευκολία – ιδιαίτερα στην περίπτωση των smartphones, που οι άνθρωποι τα μεταφέρουν μαζί τους οπουδήποτε. Επιπλέον είναι ο οικονομικότερος τρόπος αλληλεπίδρασης κι επικοινωνίας (συγκριτικά π.χ. με το τηλέφωνο). Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook κ.λπ) φαίνεται να καλύπτουν όλες τις παραπάνω ανάγκες μας (για ενημέρωση, ψυχαγωγία, αλληλεπίδραση με ανθρώπους, μοίρασμα προσωπικών μας στιγμών – παρακολούθηση των προσωπικών στιγμών των άλλων κ.λπ). Έχουμε ακόμη τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε, εάν θέλουμε, μία ιδανική προσωπικότητα ή έναν εξιδανικευμένο τρόπο ζωής, ο οποίος ενδέχεται να διαφέρει πολύ από αυτό που πραγματικά είμαστε, βελτιώνοντας έτσι την αυτοεικόνα μας και λαμβάνοντας αποδοχή. Στο διαδίκτυο ο χρήστης μπορεί να επικοινωνήσει με ασφάλεια, ακόμη και με αγνώστους, παραμένοντας ανώνυμος. Έχουμε τη δυνατότητα να μη μας δουν και να αποκρύψουμε βασικά στοιχεία της ταυτότητάς μας, όπως το φύλο ή την ηλικία μας – εάν το επιθυμούμε. Το internet βοηθάει συχνά τους ανθρώπους να χαλαρώσουν τις αναστολές τους, να έχουν μία πιο άνετη συμπεριφορά, χωρίς να ανησυχούν για τις συνέπειες – κυρίως όταν υπάρχει ανωνυμία. Έτσι ο χρήστης μπορεί να νιώθει ότι έχει μεγαλύτερο έλεγχο της κατάστασης, σε σχέση με την πραγματική ζωή. Το internet παρέχει μία ευκολία διαφυγής από δυσάρεστα συναισθήματα κι ανάληψη ευθύνης που θα υπήρχε στην πραγματική ζωή, αν προχωρούσαμε σε ακραίες συμπεριφορές, όπως λεκτικές επιθέσεις ή παραβιαστικές σεξουαλικές συμπεριφορές. Ο εθισμός στο internet Ο εθισμός στο internet μπορεί να εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Μία μορφή εθισμού είναι η υπερβολική – καταναγκαστική αναζήτηση πληροφοριών. Άλλες μορφές μπορεί να είναι ο εθισμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις διαδικτυακές σχέσεις, ή στο διαδικτυακό sex (cybersex & cyberporn). Μπορεί ακόμη να εκδηλώνεται με εμμονή στον τζόγο, σε αγορές ή σε ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ο εθισμένος στο internet έχει τα εξής χαρακτηριστικά: Ασχολείται διαρκώς με το internet, Χρησιμοποιεί το internet για να αλλάξει τη διάθεσή του (να νιώσει καλύτερα, να ηρεμήσει, να ξεφύγει από την πραγματικότητα), Χρησιμοποιεί το internet πολύ περισσότερο χρόνο από το μέσο χρήστη ή χρειάζεται να αφιερώνει σταδιακά όλο και περισσότερο χρόνο, Έχει πολύ μεγάλη επιθυμία να συνδεθεί, κι όταν αυτό δεν είναι εφικτό, νιώθει αναστάτωση και νευρικότητα, Μετά από υπερβολική χρήση, ο ίδιος ή το περιβάλλον του βιώνουν δυσάρεστα συναισθήματα, Έχει κάνει συνήθως αποτυχημένες προσπάθειες να περιορίσει την υπερβολική χρήση, Αρνείται την εξάρτησή του από το διαδίκτυο, προβάλλοντας διάφορες αιτιολογίες: «όλοι το χρησιμοποιούν σήμερα», «είναι μέρος της δουλειάς μου», «θέλω να ενημερώνομαι», Συνεχίζει την κατάχρηση, παρά τις συνέπειες που έχει αυτό σε διάφορους τομείς της ζωής του (προβλήματα σε οικογενειακές, συντροφικές, εργασιακές σχέσεις ή σχολική ζωή). Εξάρτηση από το διαδίκτυο. Με το internet συμβαίνει το εξής παράδοξο: από τη μία «κοινωνικοποιούμαστε», κι από την άλλη απομονωνόμαστε. Οι αιτίες του εθισμού στο διαδίκτυο Οι αιτίες του εθισμού στο διαδίκτυο μπορεί να είναι πολλές: οικονομικά ή σχεσιακά προβλήματα ή η έλλειψη ενός δικτύου υποστήριξης (οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον). Συχνά οι εξαρτημένοι από το internet αξιολογούν αρνητικά τον εαυτό τους, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, κοινωνικό άγχος/φοβίες και θεωρούν τους εαυτούς τους πιο αποτελεσματικούς σε ένα διαδικτυακό περιβάλλον, παρά στην πραγματική ζωή που φαίνεται πιο απειλητική. Έχει βρεθεί επίσης ότι άλλες προγενέστερες ή τωρινές εξαρτήσεις (αλκοόλ, ναρκωτικά, τζόγος, υπερφαγία) σχετίζονται με τον εθισμό στο διαδίκτυο. Τέλος, το αίσθημα μοναξιάς και η κατάθλιψη είναι οι σημαντικότεροι λόγοι εξάρτησης από το internet. Όλα τα παραπάνω προβλήματα ενισχύονται μέσω της κατάχρησης του διαδικτύου. Αυτό σημαίνει ότι οικονομικά και σχεσιακά προβλήματα, το βαθύτερο αίσθημα μοναξιάς που βιώνει κάποιος ή η καταθλιπτική του διάθεση δε θα επιλυθούν, αντιθέτως θα οξυνθούν, μέσα από τη διαρκή ενασχόληση με το internet. Το προφίλ των ανθρώπων που είναι εξαρτημένοι από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα smartphones μπορεί να διαφέρει πολύ από αυτό του αποσυρμένου και κλειστού ανθρώπου. Μπορεί να είναι άνθρωποι κοινωνικοί κι εξωστρεφείς που καταλήγουν όμως να «χάνουν» προσωπικές στιγμές ή να βιώνουν επιπλέον στρες, εξαιτίας της υπερενασχόλησής τους με τα μέσα. Απεξάρτηση από το διαδίκτυο Το πρώτο βήμα που χρειάζεται να κάνει κάποιος, προκειμένου να απεξαρτηθεί από το διαδίκτυο, είναι να αναγνωρίσει την υπερβολική χρήση και τις επιπτώσεις που έχει στη ζωή του. Στις περιπτώσεις που κάποιος προτιμά τη διαδικτυακή ζωή από την πραγματική, θα χρειαστεί να μπει σε μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία για να αναπτύξει σταδιακά την απαραίτητη αυτοεκτίμηση κι αυτοπεποίθηση, που θα του επιτρέψει να σχετίζεται περισσότερο στην πραγματική ζωή, παρά στη διαδικτυακή. Στην ίδια λογική θα χρειαστεί να αναπτύξει κοινωνικές δεξιότητες που χρειάζονται για τη δημιουργία σχέσεων στην εκτός internet ζωή. Επίσης, μέσα από την ψυχοθεραπεία, θα βρει τη δύναμη να ασχοληθεί πιο ουσιαστικά με τις σχέσεις του – και τα όποια προβλήματα υπάρχουν, με την καταθλιπτική του διάθεση και με δυσφορικά συναισθήματα που μπορεί να σχετίζονται με διάφορους τομείς της ζωής του. Όπως όλες οι εξαρτήσεις, έτσι και η εξάρτηση από το διαδίκτυο, είναι συχνά ένας τρόπος διαφυγής από την πραγματικότητα, που μπορεί να παρέχει ένα αίσθημα άμεσης ευφορίας ή αποφυγής δυσάρεστων συναισθημάτων. Κάποιοι άλλοι μπορεί να χρειαστεί να επεξεργαστούν σημαντικές ανασφάλειες που έχουν σχετικά με την αυτοεικόνα τους, έτσι ώστε […]

The post Εξάρτηση από το Διαδίκτυο & τα Smartphones appeared first on Αρετή Δρακάκη.

Read more 0 Comments
Ολα τα νεα μας

Έρωτας ή αμοιβαίος αυνανισμός;

Στον άνθρωπο η σεξουαλικότητα είναι ένα μυστήριο. Υποτίθεται ότι στον σεξουαλικό έρωτα ενώνονται δύο ή και παραπάνω ψυχές μέσω των σωμάτων τους. Υπάρχει μία απόλυτη μέθεξη όπου οι δύο γίνονται ένα και συμπράττουν σε αυτήν με όλο τους το είναι. Είναι σαν η ερωτική περίπτυξη να εκπληρώνει το όνειρο της ολοκληρωτικής ένωσης με τον άλλον. Είναι τότε που το σεξ φιλοδοξεί να είναι όργανο αυθεντικής συγχώνευσης. Όμως, το σεξ στην πραγματικότητα έχει όντως αυτή την ικανότητα να παράγει ένωση; Και εδώ είναι ακριβώς που τα πράγματα γίνονται περίπλοκα, καθώς μπορεί να υπάρχει σεξουαλικότητα, χωρίς να υπάρχει σχέση. Όπως έχει πει ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, «η σεξουαλική σχέση δεν είναι μία προσωπική σχέση, μπορεί να είναι ασυγκράτητη και παθιασμένη ανάμεσα σε δύο πρόσωπα που δεν θα μπορούσαν να υποφέρουν ο ένας τον άλλον ούτε μία μέρα σε οποιαδήποτε άλλου είδους σχέση». Και πράγματι, αυτός ο άλλος που συναντώ στον σεξουαλικό έρωτα μπορεί να είναι είτε το πρόσωπο στο οποίο απευθύνω το ερωτικό μου θάμβος και πάθος, είτε κάποιος που έχει συρρικνωθεί σε έναν φορέα σεξουαλικού οργάνου που προορίζω για αντικείμενο απόλαυσης. Στην πρώτη περίπτωση πρόκειται για ερωτική συνάντηση, ενώ στην δεύτερη για μία ανάγκη αποφόρτισης. Τελικά στο σεξ ποιον συναντώ, τον παρτενέρ ή τον ίδιο μου τον εαυτό; Στην πραγματικότητα η σεξουαλικότητα είναι μία υπόθεση πολύ προσωπική. Όταν συναντώ τον άλλον, τον συναντώ ως σώμα. Ο άλλος μου χρησιμεύει για να ανακαλύψω το πραγματικό της απόλαυσης. Μέσα από τη μεσολάβηση του σώματος του άλλου, απολαμβάνω. Όμως, αυτή η απόλαυση είναι στην πραγματικότητα μοναχική. Η σχέση μου με την απόλαυση είναι μία σχέση μοναξιάς. Στην ουσία όταν απολαμβάνω παρασύρομαι μακριά από τον άλλον. Ο άλλος είναι για μένα το σώμα που θα μου δώσει απόλαυση. Το σώμα του είναι το όχημα που με ρίχνει στην καθοδική πλαγιά της ευχαρίστησης. Και όταν τελικά απολαμβάνω, είμαι σε σχέση με τον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί σε τελική ανάλυση αυτός που απολαμβάνει είναι το όργανό μου καθώς συναντά το σώμα του άλλου. Μπορεί να είμαστε γυμνοί, κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλον, όμως ο καθένας σε τελική ανάλυση στην απόλαυση την βρίσκει με την πάρτη του. Άλλωστε ένας άντρας απολαμβάνει διαφορετικά από μία γυναίκα. Ένας άντρας και όποιος νοεί τον εαυτό του ως άντρα, απολαμβάνει ένα βλέμμα, μία φωνή, ένα στήθος, κάτι κουνάμενο σηνάμενο, κομμάτια λίγο έως πολύ φετιχικοποιημένα και όχι τη γυναίκα με όλο της το είναι. Είναι φορές μάλιστα που αναγκάζεται να πάρει όλη τη γυναίκα, ενώ αυτό που ποθεί σε εκείνην είναι το κορμί της και μόνο. Στην περίπτωση αυτή μία γυναίκα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα σεξουαλικό αντικείμενο και μία γυναίκα μπορεί να αντικατασταθεί από μία άλλη με τη μεγαλύτερη ευκολία. Κάθε γυναίκα είναι λίγο πολύ ίδια με οποιαδήποτε άλλη και κρίνεται κατάλληλη αρκεί να του προκαλέσει την επιθυμητή διέγερση. Γιατί για τον άντρα η σχέση με την σύντροφό του συρρικνώνεται στην φαντασίωση. Αυτό που εκτιμά σε εκείνην δεν είναι παρά η ποσότητα ηδονής που μπορεί να του προσφέρει. Είναι ένα μέσο ώστε να εκφορτίσει το φαλλικό του φορτίο. Η αφοσίωσή του αυτή στην απόλαυση του οργάνου του είναι αυτή που στέκεται εμπόδιο στο να συναντήσει την γυναίκα με όλο της το είναι. Σε αυτό το επίπεδο, αυτό στο οποίο αφοσιώνεται ουσιαστικά είναι η στύση του και η αγέλη του μέσα από μία ακολουθία γυναικών που την στοιχειοθετεί. Βρίσκεται, δηλαδή, σε ένα σύμπαν σεξουαλικής κατανάλωσης. Πρόκειται για τον φαλλικό αυτισμό της αντρικής απόλαυσης. Εκτός κι αν ένας άντρας βρεθεί υπό καθεστώς του έρωτα και μπει σε θηλυκή θέση. Ένας άντρας θηλυκοποιείται ερωτευόμενος. Γιατί για μία γυναίκα πρέπει να πάρουμε τα πράγματα από μία άλλη σκοπιά, καθώς μία γυναίκα απολαμβάνει διαφορετικά από έναν άντρα. Όπως έχει αναφέρει και ο Karl Kraus, ?το γυναικείο πάθος έχει τόση σχέση με το αντρικό πάθος, όση ένα έπος με ένα επίγραμμα». Αν για τον άντρα κυριαρχεί η απόλαυση του οργάνου, για τη γυναίκα η απόλαυση δεν λειτουργεί δίχως λόγια. Μόνο τα ερωτόλογα μπορούν να αφυπνίσουν την δική της απόλαυση. Η δική της ικανοποίηση γεννιέται καθώς η ίδια από ένα καθαρά σεξουαλικό αντικείμενο μετουσιώνεται σε μία αναντικατάστατη ολότητα. Τότε είναι που η γυναίκα αποκτά ένα ισχυρό κίνητρο για να στραφεί προς τον ερωτικό σύντροφο. Σε καμία περίπτωση δεν θέλει να διαπιστώσει ότι το μόνο πράγμα για το οποίο αγαπήθηκε πραγματικά είναι το στήθος ή οι γάμπες της. Αυτό που θέλει είναι να κατέχει μία προνομιακή θέση στον πόθο του άλλου. Είναι σαν να λέει στον παρτενέρ της «απόλαυσε, αλλά απόλαυσε μόνο από μένα» Εξού και το πάθος της να είναι η μοναδική. Η συναίνεσή της γίνεται αποδεκτή μόνο εφόσον υπάρχει υπόσχεση για κάτι άλλο πέρα από την ανάγκη αποφόρτισης. Μάλιστα ορισμένες γυναίκες δεν αντέχουν σεξουαλικές σχέσεις παρά μόνο με εκείνους που τους καταθέτουν τον έρωτά τους. Με την προσδοκία τους αυτή επιβεβαιώνουν ότι η σεξουαλικότητα εκτείνεται πέρα της ανάγκης κι έτσι αποκτά την ανθρώπινη ιδιαιτερότητά της. Η γυναικεία επιθυμία για έρωτα είναι μία μορφή αντίστασης στο φαλλικό όλο των αντρών. Ακόμα και ένας άντρας όταν είναι ερωτευμένος ασκεί διαφορετικά το δικαίωμα της φαλλικής του απόλαυσης. Συμμετέχει με έναν άλλο τρόπο στο μυστήριο της θηλυκής ηδονής. Και αυτό γιατί καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μία γυναίκα και μία άλλη και ότι ο έρωτας είναι εκείνος που δημιουργεί την διαφορά. Στην ουσία η απόλαυση είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την επιθυμία. Ο παρτενέρ που απολαμβάνω δεν είναι απαραίτητα ο παρτενέρ που επιθυμώ. Μπορεί για παράδειγμα να επιθυμώ κάποιον που τον έχω τοποθετήσει τόσο ψηλά στο βάθρο της εξιδανίκευσης που να είναι απλησίαστος για μένα. Είναι σαν να του λέω «δεν θα πάψω να σε επιθυμώ αρκεί να μην σε φτάσω ποτέ». Το αντικείμενο του πόθου μου βρίσκεται σε μία τόσο μεγάλη απόσταση που τελικά είναι αδύνατο να το απολαύσω. Ειδικά στους άντρες αυτή η στρατηγική είναι εξαιρετικά διαδεδομένη. Ή πάλι γυναίκες που υιοθετούν την αντρική θέση λένε στον εαυτό τους «ένας άντρας για αγάπη και άλλοι άντρες για απόλαυση». Και σε αυτήν την αποσύνδεση απόλαυσης και επιθυμίας, σε αυτό το χάσμα, η σωματική ένωση καταφέρνει απλώς να επιτείνει την αίσθηση της μοναξιάς. Και δεν είναι […]

Read more 0 Comments
Ολα τα νεα μας

Η κρυφή γοητεία της παθητικότητας

Η ενεργητικότητα και η παθητικότητα είναι δύο διαφορετικοί  δρόμοι που οδηγούν προς την ικανοποίηση. Άντρες και γυναίκες θέλουν τόσο να αγαπήσουν όσο και να αγαπηθούν. Στην ουσία μοιράζονται μία αμοιβαία συναισθηματική ανάγκη. Θέλουν να είναι τόσο ενεργητικοί, όσο και παθητικοί. Επιθυμούν να προκαλέσουν την επιθυμία στον άλλον και συνάμα να παραδοθούν στη σαγήνη του άλλου. Η εμπειρία του έρωτα έχει έναν παθητικό χαρακτήρα. Όταν κάποιος βρίσκεται υπό το κράτος του έρωτα είναι σαν να μαγεύεται από τον άλλον. Δεν μπορεί να είναι κυρίαρχος του εαυτού του. Τότε είναι που κάτι μέσα του υποχωρεί και δρα με τρόπους που σε άλλες συνθήκες φαντάζουν ανόητοι. Μπαίνει σε μία τροχιά όπου τα πράγματα μοιάζουν να προχωρούν από μόνα τους, δίχως την θέλησή του. Του ασκείται μία επιρροή που είναι ακαταμάχητη και στην οποία δεν μπορεί να αντισταθεί. Όσο πιο πολύ αντιστέκεται τόσο πιο πολύ υποτάσσεται σε αυτήν. Ο έρωτας ρίχνει τα βέλη του χωρίς διακρίσεις ανάμεσα στα δύο φύλα. Ένας άντρας δεν δίνεται λιγότερο στον έρωτα από μία γυναίκα. Ωστόσο κάποιος που ερωτεύεται, είτε είναι άντρας, είτε είναι γυναίκα, βρίσκεται σε μία γυναικεία θέση. Ο έρωτας σε εκθηλύνει . Για αυτό, η κατάσταση ενός άντρα που βρίσκεται υπό το καθεστώς του έρωτα μοιάζει κάπως κωμική. Φοβάται ότι θα χάσει τον ανδρισμό του αν αφεθεί και παρασυρθεί από το συναίσθημά του. Ακόμη και ένας ερωτευμένος άντρας έχει αναλαμπές αξιοπρέπειας. Φοβάται ότι θα χάσει τον εαυτό του αν εκφράσει την θηλυκή του πλευρά που αναζωπυρώνεται εκείνην την στιγμή από μέσα του. Από τη μία, αυτός ο έρωτας τον γοητεύει, ενώ από την άλλη τον ωθεί σε μία ανυπόφορη παθητικότητα. Για αυτό, μπορεί να αναδύεται από μέσα του ένα κύμα επιθετικότητας απέναντι στο αντικείμενο του ερωτά του. Ή να προσπαθεί να ανακτήσει κάτι από το χαμένο έδαφος με το να επιδεικνύει μία αδιάφορη, σκληρή έως και περιφρονητική στάση στο αγαπημένο του πρόσωπο. Ή ακόμα και να επιθυμεί γυναίκες με τις οποίες δεν είναι πραγματικά ερωτευμένος, έτσι ώστε να διατηρήσει την ανδροπρέπειά του ακέραιη. Όμως, όλες αυτές οι προσπάθειες που κάνει ώστε να αναπληρώσει την ολοσχερή απώλεια του ελέγχου του κάθε άλλο παρά διασφαλίζουν την υπεροχή του. Όταν ένας άντρας κινείται ενεργητικά προς μία γυναίκα, πολύ σπάνια πηγαίνει προς το μέρος της λειτουργώντας αφ? εαυτού. Ακόμα και αν του αποδίδεται ο ρόλος του κυνηγού, κατά κανόνα ενεργοποιείται ως θύμα της γοητείας που του ασκεί. Ακριβώς λόγω της σαγηνευτικής της δύναμης η αιώνια γυναίκα χαρακτηρίζεται παραδοσιακά ως μάγισσα. Ο άντρας που αρέσκεται στην ιδέα να είναι κυνηγός, δεν θέλει να βρίσκεται στην θέση του θηράματος. Για αυτό, η γυναίκα καταφεύγει σε τεχνάσματα ώστε να τον κάνει να πιστέψει ότι την διάλεξε αυτός. Ο άντρας δεν μπορεί παρά να παρασυρθεί στην παγίδα εκείνης που τον ξελογιάζει. Η αποπλάνηση, ως μία απόπειρα να οδηγήσεις τον άλλον μακριά, είναι γένους θηλυκού. Όσο παράδοξο και αν φαίνεται είναι πάντα ο άντρας εκείνος που αποπλανάται. Σε ό,τι αφορά τη σαγήνη, η γυναίκα δεν είναι ένα παθητικό σεξουαλικό αντικείμενο, αλλά το πλέον ενεργητικό στοιχείο. Προκαλεί την επιθυμία στον άλλον, χωρίς να υιοθετεί μία ωμά αισθησιακή συμπεριφορά. Πολλοί, και ίσως οι περισσότεροι άντρες βρίσκουν απωθητική την γυναίκα που συμπεριφέρεται απέναντί τους όπως αυτοί. Μία γυναίκα που υιοθετεί μία στάση που προσομοιάζει στην αντρική, μπορεί να προκαλέσει ακόμα και την αποστροφή. Σε έναν διαφοροποιημένο άντρα αυτό που του ασκεί τη μεγαλύτερη επιρροή είναι η ειδική αύρα της γοητείας που περιβάλλει τον αγνό και σεμνό τύπο γυναίκας. Όπως αναφέρει και ο Baudrillard, δεν υπάρχει ισχυρότερο αφροδισιακό από την αθωότητα. Για αυτό, κάθε αντίσταση στη γυναίκα προκαλεί τον σεξουαλικό ερεθισμό του άντρα. Εκείνη αποπλανά, καθώς αρνείται να δοθεί. Η συγκράτηση ή η συστολή μπορεί να ασκήσει μία έλξη ακατανίκητη. Ασκεί μία επίδραση που παρόλο που είναι αόρατη, είναι ταυτόχρονα πανίσχυρη. Μία γυναίκα ενδεχομένως να γνωρίζει ότι η αθωότητα είναι η πεμπτουσία της γοητείας της και για αυτό μπορεί να την προσποιείται ώστε να σκανδαλίσει την φαντασία του άντρα. Πολύ απλά χρησιμοποιεί την αιδημοσύνη ως δόλωμα για άντρες. Είναι το προσωπείο που φορά ώστε να υποδυθεί τον θηλυκό της ρόλο. Εκεί, όμως που πραγματικά η γοητεία της αποκτά την μεγαλύτερή της δύναμη είναι όταν η εκλεπτυσμένη γοητεία της παθητικότητας δεν περιορίζεται σε ένα συνειδητό τέχνασμα. Είναι εκεί που η αναστολή δεν είναι απλά προσποιητή, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της θηλυκότητάς της. Η γοητεία της μπορεί να γίνει ακόμα και επικίνδυνη. Από αυτήν την σκοπιά, οι πόλοι ενεργητικότητας και παθητικότητας αντιστρέφονται στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Και για την ακρίβεια, σύμφωνα με μία ρήση του Titus Burkhardt, η γυναίκα γίνεται ενεργητικά παθητική, ενώ ο άντρας παθητικά ενεργητικός. Αυτή η ενεργητικά παθητική έκφραση της θηλυκότητας είναι μία δράση σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο από ότι η ώθηση στην πράξη για την ικανοποίηση της επιθυμίας που χαρακτηρίζει την αντρική σεξουαλικότητα. Η ακόρεστη ή και ορισμένες φορές η ζωώδης επιθυμία του άντρα για σεξουαλική επαφή δημιουργεί μία ορμή για δραστηριότητα που μπορεί να γαληνέψει μόνο με καταπράυνση του ερεθισμού. Πρόκειται για μία δραστηριότητα που είναι ενεργητική επειδή στοχεύει ακριβώς στην ευχαρίστηση. Όμως, σε ένα πιο λεπτό επίπεδο ο άντρας είναι παθητικά ενεργητικός, καθώς ελκύεται από την γυναικεία γοητεία, όπως ο σίδηρος από τον μαγνήτη. Αρκεί να μπει στην τροχιά του και τότε θα νιώσει μία έλξη που δύσκολα θα καταφέρει να μην τον αναρροφήσει. Ίσως τελικά, η δύναμη κατορθώνει πολλά και η μη δύναμη κατορθώνει τα πάντα. Η δράση χωρίς δράση πετυχαίνει διόλου αμελητέα αποτελέσματα είτε με το να την ασκήσει κανείς, είτε με το να παραδοθεί στην γοητεία της.    

Read more 0 Comments